31 december rond een uur of 8 in de avond, pling een bericht in onze app groep, een vriend van de Knights Hospitaller, vroeg of er een aantal Knights morgen wilde helpen om iemand naar huis te brengen. Een Motorrijder in hart en nieren was die dag overleden. Onze bevriende Knight heeft een eigen uitvaart onderneming. https://www.motorrouwvervoeritlesteritsje.nl

Even schakelen, en uitvragen in onze groep wie kan er op zo een kort termijn, wat doet het weer morgen hoe laat waar ect ect. Heel snel hadden we 3 Knights beschikbaar om op 1 januari naar Harlingen te rijden. In Harlingen aangekomen kregen we een warme kop koffie, was toch ook wel fris op de afsluitdijk. De familie was heel erg dankbaar dat wij er waren. Een aantal familie leden op de motor reden ook mee. Het was een indrukwekkende stoet de Harley Davidson voorop er achter aan 8 motoren. Jammer dat niet iedere weggebruiker respect had voor een rouwstoet. Na ruim een half uur rijden was hij thuis, het laatste gebrul van alle motoren, de doedelzak muziek zorgde voor een ontroerend bijzondere thuiskomst.

Dankbaar, trots vertrokken wij weer terug naar Noord Holland, onderweg even gegeten een hagelbui opgevangen maar weer veilig thuis.

Knights Hospitaller.

Daar stond ik dan, omringd door 14 Knights Hospitaller, klaar om het slechte nieuws te vertellen.

Triest, maar het was niet anders. “Knights, eerste het trieste nieuws, dit is de laatste rit van dit jaar.

Het goede nieuws? Volgend jaar hebben we weer schitterende ritten en mogelijk komen er 2 bij.”

Geweldig dat er, op 28 december, bij een lage temperatuur en een straf windje, toch zoveel Knights gekomen zijn, om met z’n allen de oliebollenrit te rijden. Natuurlijk werden er door het bestuur oliebollen gekocht, iedere Knight kreeg er een. Na de heerlijke oliebol op pad want een van onze Knights had een korte route gemaakt met z’n allen een heerlijke rit. Het zonnetje scheen en er was een frisse wind, Koud dus . Net zoals onze handen en koude voeten en koude neuzen en nog veel meer koud.

Heeft u weleens, bij deze temperatuur, achterop de trike van onze penningmeester gezeten? Nee? Een echte aanrader. BBBrrrrrrrr.

Gelukkig viel al die kou weg, toen we de lunch gingen gebruiken. Het aanwezige personeel zette, speciaal voor ons, enkele heaters aan en zeker door de gezellige sfeer, had iedere Knights, het in de kortste tijd, weer heerlijk warm.  

Na een heerlijke, overvloedige lunch, hebben alle Knights afscheid van elkaar genomen en is iedereen zijn eigen weg gegaan.

Geweldig, wat een Knights, wat een leden, wat een rit. Het was weer TOP Knights, dank jullie wel voor jullie komst. Op naar onze eerste rit in dit nieuwe jaar.

Hans voorzitter.

Ieder jaar is het hier weer een feest, zeker ook dit jaar. En, wat ook nu weer geweldig was, de verzorging voor de Knights.
Annet, Leonie en Paul, nogmaals, namens alle Knights, hartelijk voor jullie goede zorgen.

Een lege parkeerplaats, lege stoelen, banken en tafels. Zouden ze ons vergeten zijn? Hebben we wel de juiste datum doorgekregen? Het frisse windje begeleide ons, vanuit Noord-Brabant naar IJmuiden.
Bij het woonzorgcentrum de Moerberg, reden we de parkeerplaats op, niemand te zien. Geen bewoners, geen personeel, zelfs geen laag vliegende zwaluw, die het mooie weer aan zou kunnen geven.

Wij, Jaqueline, Frans S, Baudewijn, Marc en ik, parkeerde onze motoren en trikes, en het frisse windje waaide behoorlijk door onze haren.
En ja hoor, voor we goed en wel naar het woonzorgcentrum wilde lopen, kwam er een groepje begeleiders naar buiten, allen breed lachend en vrolijk. Knuffels, begroetingen, wat een warm welkom.
“Koffie, thee, fris?” Wat lawaai op de achtergrond en het karretje, vol met drankjes, koffie, thee en nog veel meer, werd voor ons klaar gezet.  

Langzaam maar zeker kwamen er meer Knights het parkeerterrein op en het weerzien was weer geweldig.  Fantastisch dat er zoveel mensen bereid zijn om andere mensen een fijne dag te geven. En voor we het wisten, werden de karretjes met de lunch naar buiten gebracht. Overheerlijke tomatensoep, belegde broodjes, tomaatjes, komkommer, etc, etc. Alleen daarom al, zou iedereen naar IJmuiden moeten komen.

Paul, die de route heeft uitgezet en als voorrijder de ritten gaat begeleiden, vertelde dat de route, welke we de afgelopen jaren hebben gereden, was gewijzigd. “Het strand laten we links (voor de geografisten onder ons, het moet rechts zijn} liggen en we gaan langs het kanaal rijden. ”Achteraf gezien, een prima wijziging, zo mooi.

Zeker langzaam, maar ook zeer zeker, kwamen de bewoners naar buiten. Annet had een lijst met wie er allemaal mee zouden rijden en binnen enkele minuten had iedere bewoner, die mee ging rijden, de motor of trike gevonden.
Wat een heerlijk moment, lachende gezichten, lieve opmerkingen, echt weer een feest om mee te maken.

En dan gaan we toeteren, zwaaien en rijden. Ik weet zeker dat er 1 dame was die niet heeft gezwaaid. Zij zat bij mij achterop. Met 2 handen hield zij mij heel stevig vast en ze liet pas los het moment dat we terug waren.

De rit zelf verliep rustig, van het windje hadden we geen last meer, het zonnige humeur van de bewoners (en de Knights) was zo enorm, wat windje?

Bij terugkomst werden de bewoners, voor zover gewenst, geholpen met het afstappen. Ook mijn passagier werd geholpen. “Dat gaat nog soepel, toch? Ik ben 87 jaar en ik ben heel blij dat ik met u mee mocht rijden. U rijd heel goed.” “Dank u wel voor uw compliment en ik ben blij dat u een fijne rit hebt gehad.” Daar doen we het toch allemaal voor?

Even snel een drankje en de volgende groep kwam al naar buiten. Ook deze bewoners werden door Annet en Leonie begeleid naar de motor- trike rijders en het opstappen verliep ook nu weer, bijna vlekkeloos.

“Ik ben mevrouw …….., ik ben 97 jaar en ik mag met u mee.” “Gezellig dat u meegaat, het is een mooie rit,” Nadat mevrouw was opgestapt en iedereen zich gereed maakte voor vertrek, bedacht mevrouw dat zij mij iets wilde vertellen. Met haar volle gewicht ging zij naar links, om zo mijn aandacht te krijgen. Geloof me, dat lukte. Ppppffff. Gelukkig stond ik stil en stond mijn voet op de grond. Annet, die dit zag gebeuren, kwam direct aangelopen en vertelde aan mevrouw, dat zij stil moet zitten. Natuurlijk. Ook daarna, gelukkig dat mijn rechterbeen op de grond stond. Juist, ze kwam naar rechts. Ook nu werd aan haar vriendelijk uitgelegd dat zij stil moest zitten.
Toeteren, zwaaien en rijden, daar gaan we weer.

Mogelijk dat mevrouw dacht, dat zij alleen maar stil hoefde te zitten, op het moment dat we stil stonden.  Ik was erg blij dat weer terug waren.
“Als ik jonger zou zijn geweest, dat zou ik ook een motor willen hebben. Het was geweldig, dank u wel”.

En nadat de meerijdende bewoner weer binnen waren en genoten van de hapjes, poffertjes, drankjes en de Hollandse muziek, werden de Knights uitgenodigd om mee naar boven te gaan, om daar de patat (friet), snacks en drankjes goed te laten smaken.

Hier kregen alle rijders een zware, bijna 2 ons wegende chocolade reep, met daarop de tekst: “Je wordt bedankt. Maar echt.” Heerlijk. (ook echt)

Ondanks het frisse windje, wat hebben de bewoners en de Knights, weer genoten van de ritten in IJmuiden.

Knights, jullie waren en zijn geweldig.